Galileusz  Badacze  Kopernik

in English

Jan [Johannes] Kepler (1571-1630)

Niemiecko-austriacki matematyk, optyk i astronom. Jego głównym osiągnięciem jest sformułowanie trzech praw ruchu planet, zwanych prawami Keplera, które wyprowadził dzięki długim i złożonym obliczeniom na podstawie najdokładniejszych w owych czasach obserwacji położeń planet (zwłaszcza Marsa) przeprowadzonych przez duńskiego astronoma Tycho de Brahe (którego Kepler był przez pewien czas asystentem). Prawa te, i obliczone na ich podstawie tablice przewidujące przyszłe położenia planet z duża dokładnością, stały się ostatecznymi argumentami za teorią heliocentryczną Kopernika.

Jego główne prace to:

1596:

W dziele "Mysterium Cosmographicum" ("Tajemnica kosmograficzna") argumentował za teoria Kopernika na podstawie swego pierwszego (niestety, błędnego) matematycznego modelu położeń orbit planet, opartego na strukturze wielościanów foremnych (brył platońskich).

1604:

W dziele "Astronomia pars Optica" ("Optyczna część astronomii") zawarł m.in. zjawisko refrakcji atmosferycznej, teorię soczewek i nowoczesną teorię działania oka.

1609:

Opublikował dzieło "Astronomia Nova" ("Nowa astronomia"), w którym m.in. opisał dwa pierwsze prawa ruchu planet:

• 1-sze prawo Keplera: planety poruszają się wokół Słońca po elipsach, ze Słońcem znajdującym się w jednym z ognisk elipsy.
• 2-gie prawo Keplera: linia łącząca planetę ze Słońcem zakreśla podczas ruchu planety po orbicie to samo pole w tym samym czasie (w wyprowadzeniu tego prawa Kepler użył oryginalnej techniki obliczeniowej antycypującej rachunek całkowy, sformułowany znacznie później przez Newtona i Leibniza).

1611:

W dziele "Dioptrice" ("Dioptryka") opisywał budowę teleskopów, w tym swoją nową konstrukcję teleskopu (luneta Keplera, z dwoma soczewkami wypukłymi).

1619:

W dziele "Harmonice mundi" ("Harmonia światów") opisał kolejne prawo ruchu planet:

• 3-cie prawo Keplera: kwadraty okresów obiegu planet wokół Słońca są proporcjonalne do sześcianów ich średnich odległości od Słońca;
  (prawo to stało się podstawą sformułowania prawa powszechnej grawitacji przez Newtona).

1617-1621:

Opublikował szeroko później używany podręcznik teorii heliocentrycznej - "Epitome Astronomiae Copernicanae" ("Skrót astronomii kopernikańskiej").

1627:

Opublikował "Tabulae Rudolphinae" ("Tablice rudolfińskie"), przewidujące przyszłe położenia planet z duża dokładnością.

Imię Keplera noszą:

• niewielki, choć dobrze widoczny krater (31 km średnicy) na widocznej stronie Księżyca (w pobliżu krateru Kopernik),
• wielki krater (219 km średnicy) na Marsie,
• grzbiet skalny Kepler Dorsum na Fobosie (większym z księżyców Marsa),
• gwiazda Nova Keplera (Sn 1604/V843 Oph) w gwiazdozbiorze Wężownika, którą obserwował od momentu jej pojawienia się w r. 1604,
• planetoida 1134 Kepler.

[ZK]

Początek strony

Witrynę utrzymuje "Grupa URANOS"
Komentarze, opinie: kontakt@uranos.org.pl
Ostatnie uaktualnienie: 06.VI.2001